Aπό την Κρήτη στον Πόντο.

Όταν τον Μάιο χτύπησε το τηλέφωνο μου,η φωνή του άνδρα από την άλλη μεριά μου δήλωνε
-Με λένε Γρηγόρη Σαλούστρο θα ήθελα να σας συναντήσω, ο πρόεδρος του χωριού μου έδωσε το τηλέφωνο σας...
-Και τι θέλετε από εμένα ρώτησα με περιέργεια.
-Είμαι από τα Ανώγεια της Κρήτης, παντρεύτηκα με συγχωριανή σας, έχω γράψει ένα βιβλίο και θα ήθελα...
Σαλούστρος και Κρητικός διερωτήθηκα. Μα όλοι οι Κρητικοί δεν είναι Μανώληδες, Γιώργηδες, Σήφηδες και το επίθετο τους τελειώνει σε -ακης? Αυτός πως είναι διαφορετικός?
Αγαπώ τους Κρητικούς, αγαπώ και τα βιβλία, δεν ήθελα κανένα άλλο διαπιστευτήριο για να δεχτώ να βρεθούμε.

Όταν συνάντησα τον Γρηγόρη, έναν λεβέντη Κρητίκαρο, με κέρδισε από την πρώτη ματιά το καθαρό του βλέμμα. Το ίσιο καθαρό του βλέμμα.
Συμφωνήσαμε να γίνει η παρουσίαση του βιβλίου του από τον εκδότη, τον Μάριο Βερρέτα(έναν γλυκύτατο άνθρωπο), την βραδιά της πολιτιστικής μας εκδήλωσης.
Ο Γρηγόρης ήταν εκεί την ώρα που συμφωνήσαμε. Μου έκανε εντύπωση από την προηγούμενη φορά η συνέπεια του. Ντυμένος με μαύρο παντελόνι και μαύρο πουκάμισο ως γνήσιος Κρητικός. Βλέποντας τον έτσι ντυμένο κατάλαβα πόσο σημαντική ήταν η βραδιά γι’ αυτόν.
Εκείνο το βράδυ αντί να στηρίζω εγώ τον Γρηγόρη, ο Γρηγόρης στήριζε εμένα. Προσπαθούσε να με ξεαγχώσει, μου έδινε απίστευτη αισιοδοξία. Υπομονετικός, καρτερικός, ολιγαρκής, με τον καλό λόγο στα χείλη του.
Με κέρδισε και τον συγκατέλεξα στους φίλους καρδιάς.
Το βιβλίο του Γρηγόρη το διάβασα ξεκλέβοντας χρόνο ανάμεσα στις υποχρεώσεις μου. Καλογραμμένο ,αφηγηματικό, δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου...
Η Ιστορία του μυθιστορήματος ξεκινά στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Γρηγόρης, ένα Κρητικόπουλο από τ’ Ανώγεια, αποφασίζει να δεχθεί την πρόταση του μπάρμπα του, του Μήτσου, και να γίνει βοηθός του στο χοντρεμπόριο.
Έτσι ξεκινά το μεγάλο του ταξίδι από την ημιανεξάρτητη Κρήτη έως τον ελληνικότατο και πλούσιο Πόντο με ενδιάμεσους σταθμούς την Αθήνα, τη Λάρισα, το Βόλο, τη Θεσσαλονίκη και τη Κωνσταντινούπολη.
Φθάνοντας στην Τραπεζούντα ο Γρηγόρης εντυπωσιάζεται από την ομορφιά του Πόντου αλλά και τις πολλές ομοιότητες ανάμεσα στους Κρητικούς και τους Ποντίους.
Λίγες ημέρες αργότερα, σ’ ένα χωριό του Πόντου, θα συναντήσει την Παρθενόπη, και ζητώντας της ένα γρόσι για να αγοράσει… λιόσπορο θα την ερωτευτεί τρελά και θ’ αποφασίσει να την πάρει γυναίκα του!
Ο γάμος του Γρηγόρη και της Παρθενόπης στον Πόντο και στη συνέχεια ο «αντίγαμος» στην Κρήτη, θα αποτελέσουν το αίσιο τέλος της γοητευτικής αυτής ιστορίας, που ενώνει συμβολικά δυο ακρίτες του ελληνισμού.

Ένα ταξίδι στο παρελθόν , μια διαδρομή με το κουβάρι της μνήμης ποτισμένο με χρώματα ελληνισμού να ξεμπλέκεται απαλά, με το φύσημα της μνήμης, του Γρηγόρη, της δικής μου και είμαι σίγουρη και της δικής σας . Ετοιμάστε την βαλίτσα και αφήστε της χώρο για να φυλάξετε τα όσα δικά σας θα συναντήσετε σε κάθε σταθμό. Τα ίχνη των γιαγιάδων, των παππούδων, των γονιών σας... Ετοιμαστείτε για το ταξίδι. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Πολιτιστικός Σύλλογος Κεχροκάμπου Καβάλας.

Ολη η εβδομάδα ήταν εξοντωτική για την ομάδα μου για να προγραμματίσουμε την κάθε λεπτομέρεια,να νοικοκυρέψουμε τον χώρο,να στήσουμε την κουζίνα μας,τα τραπέζια μας,τις καρέκλες μας,να κάνουμε τις αγορές μας...να...να...
Ωρες πολλές στην ύπαιθρο,κάτω από το φως του ήλιου...
μια χούφτα τρελών
δώσαμε ότι είχαμε...














Γοργόφτασε η μέρα,κι εκεί στον προαύλιο χώρο του σχολείου μας, στήθηκε η γιορτή...
















Ανοίξαμε σελίδα στην μνήμη...στις ρίζες μας...














μιας εποχής γνώριμης για τους παλιούς















χορέψαμε σε μοναδικό ρυθμό και καταρίψαμε τις γλώσσες της Βαβέλ



















ακούσαμε τραγούδια από αυτά που πυρπολούν τον νου και την καρδιά των Ποντίων














το αίμα κόχλαζε στις φλέβες σύμφωνα με τον ρυθμό















ξετυλίξαμε το αδράχτι των καιρών

Ρουφήξαμε ως το πρωί αχόρταγα την δροσιά...η ομάδα μου και επτακόσια άτομα...ως το πρωί...
κι όταν η νύχτα τελείωσε και το φως της μέρας άρχισε να ξεπηδά τελείωσε και η γιορτή.Κατάματα κοιταχτήκαμε, βυθίσαμε τα μάτια μας ο ένας στου άλλου.Το χρώμα της ικανοποίησης κυρίαρχο παντού!

Ο χρόνος μου είναι περιορισμένος πλέον.
Τρέχω και δεν προλαβαίνω.
Οι υποχρεώσεις μου τεράστιες και στο σπίτι μου, αφού είμαστε πλέον πέντε άτομα εκ των οποίων ένα μωράκι δέκα μηνών αλλά και ως Προέδρου του Συλλόγου μου, αφού διοργανώνουμε την μεγάλη εκδήλωση του Συλλόγου, η οποία υπολογίζεται ότι θα συγκεντρώσει πάνω από χίλια άτομα...
Στεναχωριέμαι που δεν καταφέρνω να σχολιάσω στα μπλοκ σας,αλλά να ξέρετε ότι σας αγαπώ όλους,μα όλους και σας σκέφτομαι.Είσαστε το παρεάκι μου:))
Tα πρωινά μου,τις δικές μου ώρες κατάφερα να κάνω αυτό το δισκάκι που σας παραθέτω...









...βάζω στο ραδιόφωνο τραγούδια που γουστάρω
βάζω στην καρδιά πατίνια και δυο ρουλεμάν

και ναι παίρνω θέση για να πάρω
πάλι την πρωτιά:))

Καναρινένια μου νάμαι κι εγώ,παρούσα για παιχνίδι...
Ζαχαρένια μου εσύ ξέρεις ότι μου αρέσουνε τα παιχνιδάκια.
Κι έχει έναν φωτεινό ήλιο έξω,ότι πρέπει για παιχνίδι.
Aς τραβήξουμε τα κουρτινάκια λοιπον!

10 +1 άχρηστες πληροφορίες
1)Δεν πιστεύω σε μελλοντολόγους,σε ωροσκόπια,φλυτζάνια,χαρτιά,στα όνειρα κατά την διάρκεια του ύπνου.

2)Είμαι ευσυγκίνητη.Εταιρεία υδάτων λέμε...Συγκινούμαι και κλαίω σε γάμους βαφτίσια και τα συναφή.Προσπάθησα να το καταπολεμήσω αλλά αυτός ο καταραμένος κόμπος στον λαιμό μου πετάει τα δάκρυα στο άψε σβήσε...

3)Κάθε φορά που στεναχωριέμαι που αισθάνομαι αδικία σιγοτραγουδώ το τραγούδι "του μικρού βοριά παράγγειλα νάναι καλό παιδάκι"

4)Δεν είμαι ζηλιάρα.Το σκουλικάκι της ζήλειας δεν το άφησα ποτέ να συρθεί στην δική μου ψυχή.Χαίρομαι με τα καλά,τις επιτυχίες των άλλων,λυπάμαι για την λύπη τους.

5)Αγαπώ πάρα πολύ τους νέους,με αγαπάνε κι αυτοί.Οι φίλοι-ες των παιδιών μου, αποζητάνε την παρέα μου.Γίνομαι κυψέλη κι αυτοί είναι τα μελισσακια που ζουζουνίζουνε τριγύρω μου.

6)Μικρή έπαιζα με ταγόρια.Ημουν το μοναδικό κορίτσι της γειτονιάς κι έπαιζα μαζί τους μπίλιες,τσιλίκι,μπάλα.Με προσέχανε και μαγαπούσανε.

7)Τρέμω με τις αιμοραγίες παντός είδους.Μικρή έπαθα ρινοραγία και τρέχανε όλοι οι γείτονες κουβαλώντας με στην αγκαλιά τους, πότε ο ένας, πότε ο άλλος, αφού το νοσοκομείο ήταν μακριά και αυτοκίνητα δεν υπήρχαν.Λιποθύμησα κι όταν συνήλθα είχα απίστευτες γάζες μέσα στην μύτη.Για ένα μήνα δεν πήγα σχολείο κι έπαθα τέτοιο σοκ που μου έχει αφήσει κατάλοιπα μέχρι τώρα...

8)Πριν δώδεκα χρόνια έπαθα ατύχημα.Το λεωφορείο που με μετέφερε από την Θεσσαλονίκη στην Καβάλα συγκρούστηκε πάνω σε γέφυρα με ένα αγροτικό και έρμαιο πλέον των περιστάσεων κρεμάστηκε από την γέφυρα της Απολλωνίας.Εγκλωβίστηκα χτυπημένη μέσα σε αυτό και με απεγκλώβησαν πυροσβέστες.Τρομερή εμπειρία.

9)Στην Τρίτη Γυμνασίου(εξαταξίου Γυμνασίου)με σταματήσανε από το σχολείο και με στείλανε να μάθω ραπτική.Για νάχω χρυσό βραχιόλι στο χέρι μου όπως λέγανε.Εκλαιγα κάθε μέρα.Από τότε σιχαίνομαι την ραπτική.Μετά από ένα χρόνο πήγα έδωσα κρυφά εξετάσεις(έτσι γινότανε τότε.Μια ζωή δίναμε εξετάσεις.Από το δημοτικό στο Γυμνάσιο εξετάσεις,κάθε Φλεβάρη και Ιούνη εξετάσεις,από την Τρίτη Γυμνασίου στην Τετάρτη εξετάσεις)Πέρασα και ξαναπήγα σχολείο.Δυστυχώς όταν τελείωσα το εξατάξιο Γυμνάσιο δεν με αφήσανε να σπουδάσω παρόλο που το ήθελα απερίγραπτα πολύ.Δεν υπήρχε μάνα για να με στηρίξει.Μου προβάλανε σαν λόγο το οικονομικό,πατήσανε στην ευαισθησία μου και το φιλότιμο μου.

10)Μου αρέσει να απομονώνομαι.Για μία δύο ώρες νάμαι στον δικό μου κόσμο,να ατενίζω τον ορίζοντα και να ταξιδεύω.Μπορεί εκείνη την ώρα να μην σκέφτομαι τίποτα,μπορεί να σκέφτομαι τα πάντα.Εχω ανάγκη αυτήν την απομόνωση, μου αρέσει να κάνω παρέα με μένα να τα βρίσκουμε εγώ και ο εαυτός μου.Οι ώρες μου είναι οι πολύ πρωινές, την ώρα που η φύση ξυπνά...με καφέ και τσιγάρο(καπνίζω πάρα πολύ)σε παντός είδους καιρό χειμώνα καλοκαίρι.

+1 Λατρεύω να βρίσκομαι στο χωριό μου και να ατενίζω τον έναστρο ουρανό.Είναι ο καταπληκτικότερος έναστρος ουρανός που έχω δει, πεντακάθαρος και κοντινός.Με ταστέρια να "πέφτουνε"και τις άπειρες πυγολαμπίδες να λαμπιρίζουν στο σκοτάδι.Κι ενώ δεν είμαι ιδιαίτερα πιστή εκείνη την ώρα τραγουδώ πάντα το "Θεέ την ώρα ετούτη στην καρδιά,στην άδολη καρδιά μας φανερώσου.Και δώσε μας την Αγια σου ευωδιά και χάρισε μας Φως από το Φως σου".Παράξενα πράγματα:))

Η αγαπημένη μου η roadartist με κάλεσε κι αυτή στο παιχνίδι της.
1. παρε μια πενα
2. βουτα την στο μυαλο σου
3. γραψε 3 προτασεις που θα ελεγες μπροστα σε ολους αυτούς που μας κυβερνουν
4. προσκαλεστε οσους θελετε...
















Προβληματίστηκα πολύ για αυτά που θα έπρεπε να τους πω..Ξέρω πολύ καλά ότι δεν θα ίδρωνε το αυτί τους,ότι στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.
Ξέρω επίσης ότι οι κυβερνήσεις είναι σαν τα μεγάλα μωρά.Ενας μεγάλος πεπτικός σωλήνας με μεγάλη όρεξη στο ένα άκρο και καθόλου υπευθυνότητα στο άλλο.
Ξέρω επίσης ότι στην Βουλή επικρατούν τρεις κανόνες ¨Σήκω,Μίλα,Σκάσε"

Εγώ θα τους έδινα μια συμβουλή.Να σκύψουν πάνω από τους νεους μας,από τα προβλήματα τους, τις ανησυχίες τους,την ανασφάλεια για το αύριο τους.Οι νέοι είναι το μέλλον αυτού του τόπου.Οι υπόλοιποι στραβά κουτσά πήραμε την πορεία μας.
Εύχομαι οι κυβερνώντες να αφυπνιστούν.

Κορίτσια σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε να με προσκαλέσετε στα παιχνίδια σας.
Καλώ την Αλίκη(κόκκινη κλωστή δεμένη)την Despinak την redhat και την Αναστασία για παιχνιδάκι:))