Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011
















Τα βήματα μέφεραν ως εδώ αναζητώντας να βρω τα πειστήρια για τις υπέροχες παιδικές στιγμές .
Μια πέτρα, δυο πέτρες, τρεις,ένας σωρός στοιβαγμένος από την μια πλευρά,γκρεμισμένος από την άλλη.Πάνω του τίποτα,γύρω του ο κόσμος...
Πότε γεννήθηκε?κανείς δεν γνωρίζει.Τούρκικο σχολείο ήταν.Με την ανταλλαγή το δώσανε στην Λέγκω,στην χήρα με τα τέσσερα ορφανά.Να στεγάσει το κορμί της,τα κορμάκια των παιδιών της,να πολεμήσει την φτώχια της σε καιρό ειρήνης...
Δυο δωμάτια που τα χώριζε μία σάλα διάδρομος,σανίδια πατώματα,σιδερένια κρεβάτια ,χειροποίητα αχυρένια στρώματα,μια φωτογραφία του Αλέξη της,τα έπιπλα ανύπαρκτα και η μυρωδιά του καθαρού διάχυτη παντού.
Εσκαψα μέσα μου να επαναφέρω τις μνήμες που ξεθώριασαν,να ζωντανέψω τον φόντο τον λησμονημένο.Το φωταγώγησα το σπίτι με λάμπες πετρελαίου για να μπορεί να σουλατσάρει ανενόχλητος και ανέπαφος ο χρόνος ...
Πέντε ζωές ζωγραφιστήκανε εδώ μέσα.Μια από αυτές της μάνας μου...Της μάνας μου που έφυγε νωρίς...
Για εμάς τα παιδιά,τα εγγόνια της Λέγκως το σπίτι αυτό ήταν το θερμοκήπιο των ελπίδων μας.Περιμέναμε με λαχτάρα να κλείσουν τα σχολεία για να έρθουμε εδώ ,στο χωριό,στην αγκαλιά της γιαγιάς,να γευτούμε όλο το καλοκαίρι ,να λουστούμε την ευλογία του ήλιου του καλοκαιρινού, να σκαρφιστούμε χίλια δυο παιχνίδια,κόλπα να ξεφύγουμε από την προσοχή της γιαγιάς.
Αισθήματα που δεν μπορείς να πνίξεις...





















Εβαλα με προσοχή στην κρεμάστρα της ψυχής μου τις αναμνήσεις...
Πως χαθήκανε όλα έτσι στο εξ αδιαιρέτου?
Οτι πολύ αγαπάμε το χάνουμε τελικά...

4 σχόλια:

Dee Dee είπε...

Τι εχασες δρομακι μου;;;
Εμενα μου φαινεται οτι ειναι ολα ΕΔΩ :)

Ευλογημενος καθε ανθρωπος με ομορφες αναμνησεις :):)
Και το παρον μας θα γινει αναμνησει και ξερουμε πια τι πρεπει να κανουμε γι'αυτο :)

Σε φιλω πολυυυυυυυ πολυυυυυυυυυυυυ :)

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Ειρηνη Σ είπε...

δρομακι μου οτι πολυ αγαπαμε δεν το χανουμε γιατι το εχουμε κρύψει βαθιά στην ψυχη μας
να εισαι καλα

Νίκη είπε...

Ό,τι αγαπάμε το φυλάμε για πάντα στην ψυχή μας, και τα λόγια σου ,οι εικόνες που μοιράστηκες μαζί μας ,αυτό δείχνουν. Ισως να είναι και καλύτερα που έμεινε έτσι ο χώρος και δε μετατράπηκε σε κάτι παράταιρο με την ιστορία του.

dromaki είπε...

Σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας.
Σε αυτό το σπίτι,σε αυτό το χωριό που ζω τώρα, πέρασα τα ωραιότερα παιδικά μου χρόνια.
Αυτό το σπίτι έμεινε εξ αδιαιρέτου κληρονομιά στα τέσσερα αδέλφια.Δεν το αξιοποιήσανε,δεν τα βρήκανε, και μετά τον θάνατο τους οι κληρονόμοι γίνανε δώδεκα...
Το σπίτι γκρεμίστηκε κι ότι όμορφο έμεινε στην μνήμη και στα λόγια...
Δεν ξέρω πόσο μπορείτε να με καταλάβετε.Δεν με ενδιέφερε να είναι δικό μου.Αυτό που θα ήθελα είναι να στεκότανε όρθιο άξιο τιμητης της ιστορίας του.
Το μόνο που κατάφερα 'ηταν να βγάλω από τα χαλάσματα του παλιού φούρνου κάποια τουβλάκια και με αυτά να γίνει το τζάκι του πολιτιστικού συλλόγου.Κάτι είναι κι αυτό:)