Εχω ένα φιλαράκι,τον Σπύρο.Τον γνώρισα πριν 37 χρόνια.Εικοσάχρονη κοπελιά τότε εγώ δεκαπεντάχρο αμούστακο αγόρι αυτός.Δέσαμε αμέσως,έγινε το παρεάκι μου.
Εδώ και τριανταεπτά χρόνια δεν μου χάλασε ποτέ χατήρι.Δεν μου αρνήθηκε ποτέ καμιά από τις χάρες και εξυπηρετήσεις που του ζήτησα.Κι ας έκανε οικογένεια κι ας ζει σε άλλη πόλη κι ας μεγάλωσα κι ας μεγάλωσε...
Ενα τηλεφώνημα μου ήταν αρκετό για να πάρει την camera του Σαββατιάτικα να αφήσει την οικογένεια του και να τρέξει για τα θέλω μου για να μου κάνει το κέφι μου.
Το κέφι μου...ναι το κέφι μου ήταν να ανεβάσουμε ένα βιντεάκι στο youtube από το χωριό μου.Αδιαμαρτύρητα με ακολούθησε στον Νέστο στην Ανάληψη κι όπου εγώ έκρινα ότι πρέπει να πάμε...
Το κανονικό βίντεο είναι γύρω στο τεταρτάκι,αυτός όμως έκοψε έραψε κι έβγαλε αυτό το αποτέλεσμα.
Σπύρο μου, ξέρω ότι δεν θέλεις να ακούς ευχαριστώ από εμένα όμως εγώ οφείλω να σ'ευχαριστήσω όχι για το βιντεάκι αλλά γιαυτό που είσαι.
Σ'ευχαριστώ λεβέντη μου.





Τράβηξε ο Σπύρος και πολλές φωτογραφίες για το μελλοντικό μας ημερολόγιο.
Διάλεξα να σας δείξω τέσσερεις από αυτές που αγαπώ πολύ.





















η καμπάνα του ερημοκλησιού να με παιδεύει με την σιωπή της και την θλίψη της.Μέσα στους στόχους μου να ξαναναστηθεί...















Ο Πολιτιστικός μας Σύλλογος.Στόχος μου να μην ορφανέψει η φωτιά που καίει..



















Πλουμιστά ουράνια,δεμένα κορμιά, βαθειές ρίζες...




































H μεγάλη μου αδυναμία ο Νέστος το ποτάμι μου.Ασκεί απίστευτη γοητεία πάνω μου.
Εδώ κάνω τα ταξίδια μου χωρίς πανιά με ένδυμα νερού για να καθρεφτίζονται οι ελπίδες μου.

Σε λίγο φεύγω για ένα δεκαήμερο στο χωριό μου.Να ετοιμαστώ για το Πανηγύρι της Ανάληψης.Εκεί θα περιμένω τους φίλους και μη να δραπετεύσουμε από την καθημερινότητα,να οργώσουμε την ξεγνοιασιά...

Καλή Ανάσταση φίλες-οι μου.
Είθε με την Ανάσταση του Χριστού να φωτιστούν οι σκιές,να γιάνουν οι πληγές των ανθρώπων,να εκλείψει η ασκήμια και η κακομοιριά!
Ας έχουμε αγάπη στην ζωή μας,τόση ώστε να περισσεύει για να την μοιραστούμε.
Καλό Πάσχα σε όλους μας.

...στο ίδιο δρομάκι...

η κόκκινη ομπρέλα με τις χάντρες της και τις κορδέλες της,εγώ με τα χρώματα,τα χαρτιά και τα κουτιά μου...
Φούντωσαν οι ιδέες πήραν σχήμα.
Ο χρόνος μας γέμισε με την ένταση της δημιουργίας.
To αποτέλεσμα ελπίζω ότι βγήκε καλό.

Οι λαμπάδες μας

Πριν ξεκινήσω αυτήν την ανάρτηση θα ήθελα να ευχαριστήσω τον τηλεοπτικό σταθμό "Σκάι" και την εκπομπή "Γυρίσματα" για την τιμή που μας κάνανε να έρθουνε στο χωριουδάκι μας και στον Πολιτιστικό μας Σύλλογο.
Ενα τεράστιο ευχαριστώ στο συνεργείο του Σκαι στην δημοσιογράφο Μαρία Κλουντζού για το χαμόγελο της, την υπομονή της, γιατί μέκανε να αισθανθώ άνετα και γιατί ενώ έτρεμε από το κρύο προσπαθούσε να μην το δείξει.


Το σπίτι αναπαύοταν ξεφλουδισμένο και ξεχασμένο στα γυρίσματα του χρόνου.
Η φθορά,η σκόνη σημάδευαν το θλιβερό απομεινάρι παλιών καιρών.













































Σε αυτό στεγαζότανε η Αστυνομία,όταν το χωριό έσφιζε από ζωή.

Κι εμείς, ο Πολιτιστικός Σύλλογος, άστεγοι, ρίχναμε τις ιδέες μας στο τραπέζι της εκάστοτε καφετέριας του χωριού...
Πολλές φορές τα όνειρα γίνονται ορμητικό ποτάμι.Από την μια όχθη η θέληση από την άλλη η δυσκολία.
Αισθάνθηκα την ανάγκη να ξεπεράσουμε τα εμπόδια.Να βυζάξουμε από την ελπίδα.
Σφυγομέτρησα τις διαθέσεις μας και τις αντοχές μας.
Μπήκαμε στον χορό παίζοντας δυνατά την λίρα μας...
Ταιριάξαμε το τίποτα με το ακόμα ένα βήμα,ακόμα ένα βήμα,το λίγο με την απαίτηση.
Η καρδιά μας το ξέρει..
















Την πρώτη χρονιά εγινε η σκεπή.Αοκνοι οι πολεμιστές μας για το καλό του τόπου.

















Δεύτερη χρονιά το έξωτερικό του οικοδομήματος.


















Φέτος το εσωτερικό του.Γκρεμίσαμε τοίχους,βγάλαμε τους σουβάδες πάνω από τις πέτρες,στήσαμε τζάκι με πέτρα και τουβλάκια από τον φούρνο της γιαγιάς μου.Ενα φούρνο του 1922 γκρεμισμένο πάνω σε χαμόκλαδα.

Ενα πνευματικό κέντρο για το χωριό μου.Στο μέτρο των δυνατοτήτων μας.

Σε αυτά τα δυόμιση χρόνια ο σφυγμός παρέμεινε δυνατός.

Μέσα μου σκιρτά μια υπερηφάνια.Τρυγάω την χαρά.
Ξέρετε απολαμβάνω τον καρπό αυτόν που το νόημα της ζωής μας έχει σπείρει...
Ξέρω ότι ποτέ δεν τελειώνουν τα ταξίδια...η διαδρομή συνεχίζεται...

ΥΓ: Ευχαριστώ την φίλη μου την αχτίδα για την προσφορά της.Οι φίλοι στις δυσκολίες φαίνονται.
Και μια σημείωση για την κόκκινη ομπρελίτσα.Τα μαξιλαράκια δεν είναι μωβ αλλά βυσσινί.Ο φωτογραφικός φακός δεν αποθανάτισε σωστά:))

Γιορτάσαμε

















Την τελευταία αποκριά αυτής της χρονιάς με τα παιδιά μας
















































































Tην Καθαρά Δευτέρα με όλο τον κόσμο


















































Tην γιορτή της γυναίκας μεταξύ μας.