Εχασα τις οδηγίες χρήσεως και σπατάλησα τον θησαυρό μου...
Κουράστηκα...
Θέλω να χωθώ μέσα στο στρειδάκι μου να το θωρακίσω με την μεμβράνη μου να προφυλάξω το λίγο φως που μένει .Θέλω να έχω παρέα μου την ελπίδα για να μπορέσω να βρω τις ισοροπίες μου ,ωστε να δώσω ώθηση και πάλι προς τα πάνω...ναντέξω στα όνειρα.
Σας ευχαριστώ όλους όσους με επισκεφθήκατε και με τιμήσατε με τα σχόλια σας.
Σίγουρα θα τα ξαναπούμε...

Ο ύπνος είναι για εκείνους που πλήττουν λέω πάντα δικαιολογώντας την τάση μου να ξυπνώ πολύ πρωί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Μου αρέσει να ξυπνώ πρωί,πριν ξεκινήσει ο μόχθος της ημέρας, φτιάχνω το καφεδάκι μου ξόρκι στα βαριά ακόμα βλέφαρα μου, βγαίνω στο μπαλκονάκι μου και αρμενίζω... ταξιδεύω στις αναμνήσεις, ανεβαίνω στο καραβάκιτων παιδικών ονείρων, ξεχνιέμαι στον καιρό, βυθίζομαι εκεί που δεν υπάρχει βυθός να με κρατήσει,σκοντάφτω στα ρηχά, κοιτάζω τον καιρό, παρατηρώ αν αλλάζουν οι οιωνοί μου,ζυγοσταθμίζω τον ζυγό μου, φτιάχνω τα γεφύρια μου για να γκρεμιστούν πολλές φορές μέχρι το βράδυ...
Κάθε πρωί περιμένω τα ψαροκάικα να γυρίσουν στο λιμανάκι,αφήνω ρευστή την ψυχή μου να χαθεί σε κινήσεις κυμμάτων,αφουγκράζομαι τα σκιρτήματα της θάλασσας,παρατηρώ τους γλάρους αν αφήνουν σκιά τις πρωινές ώρες...

















Δευτέρα πρωί μια μέρα ζεστή από το πρωί παρότι Νοέμβρης.Η θάλλασα λάδι,μια γαλανή γαλήνη, η υγρασία φιλήδονη σε ψηλά επίπεδα.Μου άρεσε γιατί η Θάσος είχε κρυφτεί κι ο ορίζοντας μου ήταν απεριόριστος.Στο βάθος ένα τάνκερ περίμενε από το προηγούμενο βράδυ τα ρυμουλκά να το οδηγήσουν στο λιμάνι.Μια μέρα όμορφη διάφορη από τις άλλες.
Τα ψαροκάικα γύρισαν γύρω στις εξήμιση χάραξαν τα νερά,γλάροι ακολουθούσαν,καλή η ψαριά.Από το ηχείο τους με ένταση που αναστάτωνε την ησυχία του πρωινού, ακουγόταν η φωνή του Καζαντζίδη "υπάρχω κι όσο υπάρχω θα υπάρχεις".Χαμογελούσα με τα πρωινιάτικα γούστα των ψαράδων σκεφτόμουν αυτούς που θα ξυπνούσε το τραγούδι...
Και μετά πάλι γαλήνη,ηρεμία και η θάλασσα γαληνοτάτη.
Ενα κοπάδι γλάρων όρμhσε σε συγκεκριμένο σημείο της θάλασσας και μετά ...μετά ξάφνιασμα, ξέμεινε το μάτι να κοιτά...ένα δύο τρία τέσσερα...κιάλλα?πέντε έξι επτά οκτώ δέκα δελφίνια...
Τι να πω και πως να περιγράψω το θέαμα?Πως να μεταχειριστώ τις λέξεις για να περιγράψω τον θησαυρό?Τις αισθήσεις και τον χτύπο της καρδιάς μου?Πως βρέθηκαν στα σχετικά ρηχά νερά?Εχω δει πολλές φορές δελφίνια ταξιδεύοντας Καβάλα Θάσο και αντίστροφα.Ομως τόσα πολλά ποτέ μου.

















Δεν κουνήθηκα ρούπι,δεν ήταν το θέαμα μια καθημερινή περιπέτεια,ήταν πολύτιμες εικόνες ζωής εκπληκτικής ομορφιάς.Αισθάνθηκα οτι η θάλασσα είναι ζωντανή και δεν αργοπεθαίνει όπως μας τονίζουν οι ειδήμονες,ότι έδώ είναι ο κήπος της Εδέμ.
Το βλέμμα μου χάιδευε αχόρταγο την επιφάνεια της θάλασσας τις κινήσεις τους τα πηδήματα τους τα ανασηκώματα τους,τα παράλληλα βυθίσματα τους,τιςεναλλαγές τους. Ασύληπτα άπιαστη ποιότητα ομορφιάς.
Εμειναν περίπου ένα τέταρτο και μετά οι φιγούρες τους μετακινήθηκαν στα πιο βαθιά στον κόρφο του ορίζοντα μου.
















Και η θάλασσα πάλι λάδι,λάδι που δεν άφηνε το καντήλι της ομορφιάς να σβήσει,λάδι νόημα στης κάθε στιγμής το πέρασμα.

"Παιχνίδι τέχνης"

Η καλή μου Αθηνούλα με προσκάλεσε σε παιχνίδι που η ίδια το ονόμασε "το παιχνίδι της τέχνης".Πέρα του ότι μου αρέσουν τα παιχνίδια το συγκεκριμμένο και μόνο από το όνομα του ήταν μια πρόσκληση-πρόκληση.
Θα πρέπει να παραθέσω ένα ρητό ή απόφθεγμα,ένα ποίημα κι ένα έργο τέχνης.
Μόνο ένα?Και ποιο να πρωτοδιαλέξω...

Ας τα πάρουμε από την αρχή

α) ρητό ή απόφθεγμα















του αγαπημένου μου Μανώλη Αναγνωστάκη
"Γηράσκω αεί αναθεωρών"

β) ποίημα
Αγαπώ πάρα πολύ την Κική Δημουλά.
Παραθέτω ένα απόσπασμα από το ποίημα της "Σύνδρομο"





















Ονειρο νάναι
σπόρος να περιφέρεται στον ύπνο μου
κι έχει ο Θεός για μήτρα.

Και τι σημαίνει όνειρο?
Τι δηλαδή δεν έχω?
Θαναι αυτό
που θέλει νάχει μέσα του ο πηλός
για να μη σπάζει
θάναι οι τουλπανένιοι επιβάτες
στις τουλπανένιες άμαξες.

Ονειρο σημαίνει
φτερούγα ύπνου από κερί
που ήλιο ερωτεύεται και λιώνει
φύλλα που θαυμαστά ισορροπούν
σα να πατάνε σε κλαδιά
ενώ το βλέπεις καθαρά
πως δεν υπάρχει δένδρο,
ν'ακούς να τραγουδάνε χίλια ναι
απ'το λαρύγγι του όχι

Ονειρο σημαίνει
να μην υπάρχουν σύνορα
κι οι βλοσυροί καχύποπτοι φρουροί τους.
Ελέυθερα να μπαίνεις σ'ανθρωπο
κι ούτε τίς ει,ούτε τίς οίδε

Δεν ήρθε κι ένα απόγευμα
που να μη γίνει βράδυ.
Και όνειρο σημαίνει
να έρθει κι ένα απόγευμα
που να μη γίνει βράδυ,
να έρθει κι ένα όνειρο
που να μη γίνει άνθρωπος
να έρθει κι ένας άνθρωπος
που να μη γίνει όνειρο,
τίς οίδε,τίς ει.

Ξανοίχτηκα πολύ σε ορισμούς
κι ειν'επικίνδυνο να κλαις χωρίς πυξίδα.

γ) έργο τέχνης
Πολλοί είναι οι ζωγράφοι που μου αρέσουν.
Διάλεξα έναν πίνακα του αγαπημένου μου Steve Hanks












Προσκαλώ τις despinak,redhat,rain και την ξυπόλητη στα αγκάθια να παίξουν κι αυτές.

Ερωτήματα...

Οι ώρες που ακούμπησες αυτές τις μέρες στον καθρέφτη σου είπαν τάχα κάτι?
Δυο τρία ανεπαίσθητα αυλάκια,κάτω από τις κόρες των ματιών σου,ήταν άδεια ή κύλαγε σ'αυτά κάποια σταγόνα γνώσης?
Οι νύχτες που σε τύλιγαν με της ανεμελιάς τις γούνες είχαν στην ούγια τους μια στάλα φως?
Ο αριθμός που πρόσθεσες στην πλάτη σου,δρομέας τώρα μύριων χρόνων,σου άλλαξε μήπως διασκελισμό ή τρέχεις ξέφρενα την κούρσα σου στο ίδιο κουλουάρ?

Το κείμενο είναι του Σ.Απέργη

Η κόκκινη ομπρελίτσα με κάλεσε σε παιχνίδι κι επειδή τελευταία έχω ανάγκη των παιχνιδιών αποφάσισα να μην προσπεράσω αλλά να παίξω...
Το παιχνίδι ζητά να αναρτήσουμε ένα τραγούδι που μας "ρίχνει" κι ένα τραγούδι που ακούγαμε πριν δέκα χρόνια...
Βέβαια εγώ έχω καμιά ντουζίνα από δαύτα αλλά αφού ζητά ένα ας το βάλω...

και ένα παλιό που τάκουγα συνέχεια συνέχεια μα συνέχεια...to bar το ναυάγιο της αγαπημένης μου Αρλέτας.

Καλό σας μήνα:))