Είστε να πάμε εκδρομή;
Ν'αφήσουμε ανθρώπους και Θεούς
να ταξιδέψουμε σαν φύλλο πρωινό
να θρονιαστούμε σε λιθάρια φιλικά
να συμμαχήσουμε με ήρεμα χρώματα
να καθρεφτιστούμε στου Νέστου τα νερά
το φως να ξεγλυστρήσει από την καρδιά
να κάψουμε τα λόγια τα πικρά
να φροντίσουμε το παράπονο
ν'αφήσουμε την μέρα να λιώσει τρυφερά βρε παιδιά...
Πάρτε μαζί σας την καλή διάθεση κι αφήστε όλα τάλλα σε μένα.
Είστε?

Χρόνια Πολλά Κόκκινη Ομπρελίτσα μου.
Οι άνεμοι νάναι φιλικοί στις φυλλωσιές σου,
νάχεις υγεία και όρθια πάντα την ψυχή σου.
Να ζεις τις στιγμές και το καλάθι σου νάναι βαθύ για την συγκομιδή σου.

Κι όταν το καταχείμωνο φυσάει από βραδίς βοριαδάκι δυνατό
και καθαρίζει τον ορίζοντα,το χάραμα ο ουρανός δένεται με την θάλασσα

















ένας ήλιος Θεός ξεπροβάλει πίσω από την Λήμνο





















παγιδεύεται για λίγο μέσα στα σύννεφα
και ύστερα ανυψώνεται θριαμβευτής-ταξιδευτής χωρίς σταθμούς ξεκούρασης

τότε αισθάνομαι να τον αγαπώ διπλά,
γιατί χάρη σε αυτόν δεν είναι άδειος ο ουρανός μου
και γιατί μου χαρίζει δυο μοναδικά πολύχρωμα δώρα,
μια Ανατολή και μια Δύση!

Γεμάτη η αίθουσα ασφυκτικά,μεγάλη η χαρά μου,πυρετός η συγκίνηση!
Το χειροκρότημα τους ηχώ και σάλπισμα ηχεί ακόμα στα αυτιά μου.
Τις γλυκειές μορφές τους δεν τις χόρταινα.
Παράθυρα τα μάτια μου σε άλλους δρόμους σε αλλοτινούς καιρούς...
Η μόνη πίκρα μου ότι έλλειπαν οι νέοι να φουσκώσουν τα πανιά...


















Ενθυμήσεως χάριν
Στους στην Αθήνα Κεχροκαμπίτες μας
δόσις ολίγη τε φίλη
Για την Πατρίδα και Μητρίδα μας
γηθοσύνη πρέπει.


















Δυομοναδικά εικοσιτετράωρα στην Αθήνα.
Ευχαριστώ τον Αντώνη και την γυναίκα του που ήταν παρόντες στην κοπή της πίτας των Κεχροκαμπιτών στο Αιγάλεω.
Στο παρεάκι της Κυριακάτικης βραδιάς,στο παρεάκι με το οποίο ξοδέψαμε το κρασί ως την τελευταία σταγόνα αφιερώνω το τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου "να με κρατάς"
Ενα μεγάλο ευχαριστώ στον "θείο" που ανέχτηκε πέντε γυναίκες με νηφαλιότητα και καρτερικότητα.
Στην υγειά μας βρε παιδιά.Στο επανιδείν.

Γυναίκες της χρονιάς που πέρασε!

Η ζωή τους ανασφαλής μονόδρομος,
ο ορίζοντας τους πολιορκημένος,
η βροχή τους ερημιά,
τα χέρια τους καρφιά,
οι ρυτίδες βαθειές στην μορφή τους,
οι ψυχές τους αχάιδευτες,έχουν λιώσει στο γονάτισμα...
Γυναίκες μόνες, χωρίς χειρολαβές να κρατηθούν στο λεωφορείο της ζωής.
Γυναίκες ιέρειες της γης.
Γυναίκες αληθινές,χωρίς φτιασίδια με υψωμένη την σημαία τους.
Δικιά τους η έπαρση,δικιά τους και η υποστολή.
Δικό μου χρέος το κύπελλο μου νάναι γεμάτο για να ξεδιψάσουν.
Αυτές και άλλες χίλιες μύριες τόσες
οι γυναίκες της χρονιάς που πέρασε...

Στην φωτογραφία η Στάλλη αγωνίζεται να βγάλει τις πατάτες της!